زندگی چه زیبا می شد اگر همه قلب هافقط

برای صداقت و راستی می تپید چه شیرین می شد

ولی افسوس...................

در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

روبه صفتان زشت خو را نکشند

گرعاشق و صادقی ز کشتن مگریز

مردار شود هر آنکه او را نکشند

تو آن را نچینی؟

تقدیر گل ها همیشه چیدن نیست...!

باز هم مثل همیشه میگویم

ابعاد عشق واقعی همیشه « رسیدن » نیست ....!

من ان گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی ابی   ولی با خفت و خاری پی شبنم نمیگردم

 کاش مي شد با دو چشم عاطفه قلب سرد آسمان را ناز کرد

 کاش مي شد با پري از برگ ياس تا طلوع سرخ گل پرواز کرد

 کاش مي شد بر تمام مردمان پيشوند انسان را گذاشت

 کاش مي شد دل را شاد کرد بر لب خشکيده اي يک لاله کاشت

 کاش مي شد در ستاره غرق شد در نگاهش عاشقانه تاب خورد

 کاش مي شد مثل غازهاي سپيد از لب درياي مهرش آب خورد

 کاش .................

 چیزی نگو میدونم بغزمو نشکن میشکنه غرورم

نمیخوام اشکامو ببینی آخه

میشکنه حرمت دل صبورم

با رفتنت چیزی عوض نمیشه من میمونم منتظرت همیشه

 میخوای بری میخوای بری معلومه از نگاهت

چشمای عاشق میشینه به راهت

خوب میدونم یه روزی برمی گردی

سرخورده و شرمنده از گناهت

                   نه از من نه از سكوت نه از تاريكي نه از خاموشي .
                                                                  خيالت راحت !

شمع خاموش شد از تندي باد
اثر از سايه به ديوار نماند
کس نپرسيد : کجا رفت ؟ که بود ؟
که دمي چند در اينجا گذراند
اين منم خسته در اين کلبه ي تنگ
جسم درمانده ام از روح جداست
من ، اگر سايه ي خويشم ، يا رب
روح آواره ي من کيست  کجاست ؟

چرا وقتی که آدم تنها میشه

غم و غصش قدر یه دنیا میشه

میره یه گوشه ای پنهون میشینه

اونجا رو مثله یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه     تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشمهام پر میزنه

غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاد اون شبها میوفتم زیر مهتاب بهار

تو جنگل لب چشمه می نشستیم من و یار

غم تنهایی اسیرت میکنه     تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

میگن دنیا دیگه مثله قدیمها نمیشه

دل این آدمها زشت و دیگه زیبا نمیشه

اون بالا باد داره ذاق ابرهارو چوب میزنه

اشکِ این ابرها زیاده ولی دریا نمیشه

غم تنهایی اسیرت میکنه     تا بخوای بجنبی پیرت میکنه

هنوز نگاهت با نگاهم آشنا نیست

احساس غریبی دارم

هق هق گریه هایم را گوش کن

که دل سنگ را می نوازد

کاش می دانستی روحم زخمی است

کاش می دانستی حرفهای نگفته ام چیست

می خواهم گریه کنم

تا خود صبح....

دوست داشتی بدانی نقطه چین ها کیست

خودم هم نمی دانم

نمی دانم،شاید هنوز کسی نتوانسته نقطه چین ها را پُر کند

شاید....

قلباي مثل دريامون ، پُر از خَراش و تركه

اين روزا عادت گُلا ، مرگ و بهونه كردنه

كار چشاي آدما ، دل رو ديوونه كردنه

اين روزا كار رؤيامون ، از پونه خونه ساختنه

نشونه ي پروانگي ، زندگيا رو باختنه

اين روزا تنها چاره مون ، شايد پرنده مُردنه

رو بام پاك آسمون ، ستاره رو شمُردنه

اين روزا آدما ديگه ، تو قلب هم جا ندارن

مردم ديگه تو دلاشون ، يه قطره دريا ندارن

      سهم هر کس که رسید

                      داغ تر از دل ما بود ولی

    نوبت من که رسید

   سهم من یخ زده بود !

  سهم من چیست مگر ؟

                              یک پاسخ

                                             پاسخ یک حسرت !

   سهم من کوچک بود قد انگشت غم

   عمق آن وسعت داشت

                                  وسعتی تا ته دلتنگی

  شاید از وسعت آن بود

                                          که بی پاسخ ماند ....

و گريه هايش را اسمان پر ستاره ناديده ميگيرد!

سکوت سرشار از ناگفته هاست!!!

ميخواهم آب شوم ذر گسترهءافق....

اگر تورا برای من نوشتند

شايد من اشتباه کردم

اما اگر شايد نبود

حتما گناه من نبود

تورا با فاصله برای من نوشته بودند.......

یه روز اون قدر عاشقم بودی که واسم میمردی

یه روزم رفتی و پشت سرت رو نگاه نکردی

از غریبه هم غریبه تر شدی...اقلا یه غریبه وقتی به

 آدم نگاه می کنه

نمی خواد بهت بفهمونه که ازت متنفره ...  نمی

خواد بگه برو گمشو ....

دوست نداره که با نگاهش قلبت رو پرپر کنه...

واقعا چه مسخره س .... نه؟

اون وقت ما چه بد سلیقه ایم که اسم

دردناک ترین فیلم دنیا رو که می دونیم اولش چه

شیرینه و آخرش

چه تلخ گذاشتیم ................عشق................

 قصه اين قوم فريب است بيا برگرديم

 يک نفر بود که ما دل به نگاهش داديم

 خنده اش سردوغريب است بيا برگرديم

 عشق بازيچه شهر است ولي در ده ما

 دختر عشق نجيب است بيا برگرديم

چه جاي است در اين شهر که در مبحث جبر

 جاي به علاوه صليب است بيا برگرديم

در اتاقم تنها

با هزاران اندوه

که نبودش پایان

با دلی خسته زدرد

غم تنهایی را می بینم

من چرا میترسم ؟

وبه خود می گویم

تو که تنها بودی

چه در آن تازه بهاری که هنوز

کودکی بیش نبودی

دوستت از بام پرید

دلت از غصه شکست

آسمان با تو گریست

و بهارت دی شد

و تو تنها ماندی

پس چرا میترسی؟

تو که با تنهایی روز وشب

همزادی

تو که با تنهایی عاقبت

خو کردی

هیچ داری تو بیاد؟

هر زمان بال گشودی

تا بپرواز درآیی

بال پرواز تو شکستند

پر پرواز تو بستند

وتوتنها ماندی

وهنوز تنهایی

پس چرا میترسی ؟

زير لب مي گويم : كاش مي شد به تو گفت : تو تنها نفس شعر مني ، تو تنها اميد دل نا اميد مني

كاش مي شد به تو گفت : تو بمان ، دور مشو از بر من ، تو بمان تا نميرد دل من . حيف ميدانم من،تو

همان گونه كه بود آمدنت در بهاري زيبا ، در غروبي غمگين ، در سكوتي سنگين ، دل مجنون مرا

زير پا مينهي و مي گذری

غصه هارا می کشم در خويش و حاشا می کنم

جاده می خواند تو را پرواز کن معبود من

رقص پرواز تو را تنها تماشا می کنم

اسمان ارزانی چشمان مستت عشق من

اسمان را زير پاهايت تماشا می کنم

ميروی در لا به لای ابرها گم ميشوی

رفتنت در عمق دريا را تماشا می کنم

اسمان بغضش شکست از خلوت سنگين من

زير باران خاطراتت را تماشا می کنم

از شهرتون برم   

پيش هزاران چشم

تو گريه می كردی

می گفتی با حسرت

ديگه بر نمی گردی

راهی كه رفتی

رو به غروبه

رو به سحر نيست

شب زده برگرد

خدا به همراهت

ای خسته از شب

اما سفر نيست علاج اين درد

خداحافظ سرزمين من

خداحافظ.......

تا نگاه ميکنی وقت رفتن است ...

باز هم همان حکايت هميشگی ...

پيش از آنکه با خبر شوی ،

لحظه ی عزيمت تو ناگزير می شود !

آه ، ای دريغ و حسرت هميشگی

ناگهان ،

چه زود ،

دير ميشود ! ...

                                                   فرصت نشد بمونم و ازتو نگهداری کنم

گفتم اگر ببینمت دل کندنم سخته برام

                                                اگه یوقت بگی نرو رفتن پرازدرده برام

گفتم صدات ونشنوم ندیده از پیشت برم

                                                     پشت سرم زاری نکن چی کار کنم مسافرم

من می رم ولی باز توبدون همیشه

                                               یادتوازخاطر من فراموش نمی شه

گله من خوب می دونی بی تو تنهام عزیزم

                                                        اکه تونباشی می می رم

سهم من از تو دوریه تو لحظه های بی کسی

                                                قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسیم

نه آن ليلاي بي همتا

که ازمجنون بشد افسانه دنيا

که من ليلاي پردردم

خودم افسانه مي گردم

منم ليلا

نه آن ليلاي بي مجنون

که کرد او قلب يارش خون

که من ليلاي مجنونم

خودم ديوانه مي گردم

منم ليلا

نه آن ليلاي بي محرم

که شد بي ياروبي همدم

که من ليلاي چون کوهم

خودم غمخانه مي گردم